Test: Gary Fisher Paragon (2008)

RAMA
Jak na hardtaila do XC, rama jest potężna. Główka i jej połączenie z rurą dolną i górną czy łączenie rury podsiodłowej z górną i rurami tylnego widelca budzą szacunek. Grubaśne rury tylnego widelca są zapowiedzą odpowiedniej sztywności a sposób ich wygięcia zapewnia dużo miejsca wokół tylnej opony. Krótko mówiąc, solidna konstrukcja. Nie tak dawno rowery do dirtu były mniej napakowane. W opozycji do tej potężnej budowy stoi kolor ramy. Majtkowy błękit to jedyne, co przychodzi mi do głowy. Kolor fajny, ale dlaczego pomalowano nim ramę??

OSPRZĘT
Do Paragona dołączono bardzo ciekawy amortyzator. Fox 32 F80 w specjalnej wersji do większych kół. Nie jest to tylko amor z przedłużonymi lagami. Fox postarał się ulżyć właścicielom rowerów na dużych kołach i nieco ułatwić im skręcanie, zmniejszając offset widelca. Doceniamy, Paragon jak na 29-nera skręca nieźle, choć nie da się niestety uniknąć wrażenia ociężałości na technicznych pasażach. Znam jednak wiele rowerów na klasycznych kołach, które zachowują się gorzej na krętych ścieżkach. Poza tym Fox jak to Fox. Mimo braku skomplikowanych regulacji (instrukcja obsługi: napompować, ustawić tłumienie odbicia, jechać. W razie potrzeby użyć blokady skoku) jest bardzo skuteczny w działaniu. Jest przy tym bardzo sztywny bocznie i czuły na małe nierówności, a to ostatnie nie jest wcale takie oczywiste w widelcach pneumatycznych. Krótki skok wymusza dużą progresję twardości, to oczywiste. Do tego wszystkiego jest bardzo lekki (niecałe 1,8 kg) – słowem, własciciele dużokołowców powinni rozważyć jego zakup. Zwłaszcza, jeśli pod uwagę weźmiemy typową dla Foxa trwałość.

Koła Bontrager Rhytm to nie tylko duże koła, ale koła budową odpowiadające ramie Paragona. Obręcze mają blisko 30 mm szerokości! To prawie tyle co w moim rowerze enduro/FR, któremu nie żałuję kamoli i skoków. Być może tak szerokie obręcze to przesada, na pewno jednak gwarantują sztywność godną użytej ramy i pozwolą dosiąść Fishera nawet sporym miśkom przed kuracją odchudzającą.
Opony Bontrager Jones ACX bardzo przyzwoicie zachowywały się w większości sytuacji. Można mieć do nich zastrzeżenia na asfalcie (niemałe opory toczenia), ale w końcu nie jest to szosówka. W terenie, zwłaszcza trudnym, spisują się znakomicie. Dobzrze trzymają w zakrętach, świetnie hamują i przyzwoicie radzą sobie w błocie. Są przy tym bardzo lekkie, jak na opony do kół 29” i to pomimo sporej szerokości 2,2 cala.
Napęd to głównie SRAM (kaseta, manetki, przerzutki) z domieszką korb Shimano LX. Działa bardzo dobrze, zmiany biegów oznajmiając rześkim trzaskiem. Nie mam do niego zadnych zastrzeżeń. Dobrze, że użyto kasety 11-34, dzięki temu można wtoczyć duże koła na duże góry.
Hamulce to bardzo dobre Avid Juicy Five, opisywane już tak wiele razy, że nie ma sensu powtarzać ich opisu po raz kolejny.
Ciekawym komponentem jest kierownica – niby prosta, a jednak mocno, równomiernie wygięta do tyłu. Ma też miłą szerokość – 64 cm to bardzo dużo jak na XC, a mniej niż większość kierownic enduro i FR – do tego roweru pasuje jak ulał.
Reszta komponentów to Bontrager. Wszystko OK, miłe dla oka, lekkie, starannie wykończone. W ich przypadku trudno mówić o działaniu – najważniejsze jest, że szybko się zapomina o ich istnieniu i nie wymagają od użytkownika uwagi większej niż pełne uznania spojrzenia.

JAZDA
Pozycja na Paragonie jest klasyczna, jak w rowerze XC. Dzięki kilku przemyślanym zabiegom (niska kierownica, mostek, zintegrowane stery, widelec z małym skokiem) znajduje się ona na wysokości zbliżonej do większości rowerów cross country. Zaczynamy pedałować. Od razu czuć, że Paragon to nie jest urodzony sprinter. Rozpędza się powoli, duże koła to duży efekt żyroskopowy i będzie odczuwalny bardziej niż w kołach 26”, nawet przy porównywalnej masie kół (powodem jest umiejscowienie najcięższych elementów – opon i dętek dalej od osi koła). Dlatego najlepiej nie żyłować się, tylko dawkować energię rozważnie, powoli zwiększając szybkość. Efekt żyroskopowy ma też inną, bardziej pożądaną na szlakach, stronę. Rozpędzone koła zaopatrzone w przyczepne opony toczą się bardzo stabilnie w wyznaczonym kierunku, bez względu na to, czy na ich drodze stają kamienie, korzenie czy inne przeszkody. Gdy dodamy do tego wynikające z wielkości koła ignorowanie małych nierówności, sztywność ramy oraz dużą bazę kół, wyłania się obraz niepowstrzymanego tarana. No, może trochę przesadziłem, ale Paragon jest naprawdę bardzo stabilny przy dużych prędkościach i świetnie sprawdza się w beskidzkich rynnach wypełnionych rumoszem. Gdy już zainicjujemy skręt, co znów jest nieco trudniejsze niż w klasycznym rowerze, będziemy musieli mocno się pochylić, by pokonać go z odpowiednią prędkością. Dzięki świetnym oponom będzie to bardzo bezpieczne i przyjemne.
Na bardzo krętych szlakach Paragon radzi sobie gorzej – skręca wtedy niczym poważne enduro, nie odwdzięczając się jednak sporym skokiem amortyzacji. Kiepsko idzie mu tez jazda po trasach interwałowych, takich, gdzie krótkie, kilkudziesięciometrowe podjazdy przeplatane są podobnymi zjazdami. Zanim przyspieszy na zjeździe, ten się kończy, później trzeba męczyć się rozpędzając go na podjeździe.
W trudnym terenie, na nierównych szlakach w górach, gdzie zarówno podjazd jak i zjazd mają odpowiednią długość, Paragon będzie świetnym sprzętem turystycznym. Nie ma wyczynowych inklinacji, może z wyjątkiem tras maratońskich, ale raczej tych poprowadzonych w górach, a nie w terenie morenowym czy nawet nizinnym. Tam może być groźnym konkurentem.